बुधवार, १२ ऑक्टोबर, २०११

देखता हूँ मुड़कर मै जब


देखता हूँ मुड़कर मैं जब, लगता नहीं यह फासला,
कर लिया पार मैंने, दो दशक का सिलसिला।

इस दौड़ में कई मोड़ थे, हर मोड़ पर था काफिला,
शामिल हुआ मैं जहाँ, हर शख्स था काबिल मिला. 


दहशत भरी थी जब हवा, मैं जमींपर ही चला,
हाथ बढ़ता, साथ देता हर जगह इन्सान मिला. 



होड़ है जीनेकी बाहर, जीनेकी मगर   फुर्सत नही,
एक पल थमकर यहाँ, जीनेका था मक्सद मिला. 

हसरत थी, मैं फूल बन, महकू किसी बाग़ में,
अदनासा ख्वाब मेरा, आकर यहाँ हाँसिल मिला.

--- श्रीधर जहागिरदार

(Standard Chartered Bank से जून २०१० मे सेवा निवृत्तीपर रचित मेरे मनोभावो को उजागर करती रचना )

रविवार, २ ऑक्टोबर, २०११

जनम दिन

तीन सौ चोंसठ दिन भाग दौड़ के...
दाये-बांये, आगे-पीछे, ऊपर-नीचे,
लगातार मची जानलेवा होड़ के...

हर कोई नचा रहा है ..
और नाच रहा है हर कोई,
हर तरह, हर जगह
घर पर, दफ्तरमें, सड़क पर...

"ये दो! वो लाओ!"
"अब तक क्यों नहीं हुआ?"
"ये ठीक नहीं, चेंज करो,
कल सुबह तक मेल करो!"
"गाड़ी आगे लो, जरा पीछे लो,
ठीक से चला नहीं सकते?"
"आप का लोन डिफ़ॉल्ट में है,
टैक्स का केस कोर्ट मे है"

साल में तीन सौ चोंसठ दिन
होते है, भीड़ साथ होते हुए
अकेलापन समेटे हुए....

साल में होता है एक और दिन
तीन सौ पैसठवा ...
खुशनुमा सुबह, चहचहाते पंछी,
घर के दरवाजे पर दस्तक देता
महकते फुलोंका गुलदस्ता
" डार्लिंग विथ लव"
फ्रिज पर रक्खा हाथसे बना
"हैप्पी बर्थ डे" कार्ड
दफ्तर में मुस्कराते चेहेरे
गाते गुनगुनाते
अपनी पसंद का केक
चेहरेपर मलते यार-दोस्त
इन बॉक्स में रंगबिरंगे मेल...

यही होता है वह दिन
अपने होने को सार्थक करता
तीन सौ चौसठ दिन की भागमभागमें
जीवन के सरगम सुनाता
बेतहाशा भीड़ में हमदम तलाशता
साल भर आपाधापी में मकसद तराशता!

शनिवार, १ ऑक्टोबर, २०११

आधार


हे आकाशा,
तू अस्पर्श आहेस पण म्हणून अमान्य नाहीस मला,
तुझ्या अस्तित्वाच्या ठळक खुणा जाणवतात सतत मला!
हा सूर्य, काय आधार आहे त्याला तुझ्या शिवाय?
आणि कुठे वसला असता चंद्रही, नसतास तू जर?
चांदण्याचे मखर तरी सजले असते कां तुझ्याविना?

हे निलेशा,
तुझंच वेड भरते उमेद त्या पक्ष्यांच्या पंखांत
आणि मोजतात ते भरारी आपली तुझ्याच उंचीने
पहिली झेप आणि ओढ त्या पिलांना तुझीच असते
आणि हे वृक्ष, रसरसलेले आनंद फुलांनी,
आळवतात हिरव्या गीताचे सूर,
उंचावून सारे हात तुझ्याच दिशेला...

रे,
तू आहेस म्हणूनच नव्या कल्पनांना निवारा आहे,
धाडस होते, नव्या दिशा धुंडाळण्याचे ,
वाटा हुकल्या, दिशा चुकल्या तरी तुझी निळाई
पाझरतच असते तशीच, पूर्वीसारखी....

अरे,
तू निकेतन आहेस साऱ्या अनिकेतांचे!
आपले रौरव, आपली धग, आपला दाह हरवून
रक्तलांच्छित झालेला, थकला भागला, क्लांत सूर्य
तूच उचलतोस त्या क्षितिजापाशी आणि
नवी उमेद, नवा उत्साह भरून पुन्हा
उतरवतोस प्राची वरच्या रिंगणात...

रे,
आपल्या चांदणी स्वप्नांचे पूर्णत्व मिरवणाऱ्या
पौर्णिमेचे कौतुक तूच दाखवतोस साऱ्या जगाला
त्या चंद्राच्या गवाक्षातून......
आणि उध्वस्त स्वप्नांनी काळवंडलेल्या निशिकांतास
आपल्या कुशीत घेऊन समजूतही घालतोस तूच!

सर्वव्यापी,
तू मुक्तद्वार आहेस लडिवाळाचे ...
हे किरमिजी, काळे, सावळे अन पांढुरकेही ढग
घालत असतात मुक्त धिंगाणा तुझ्या अंगणात..
असे दालनच नाही तुझ्या मनाचे एकही जिथे
ते डोकावू शकत नाहीत; किंबहुना तुझ्या मनाचा कापूसवाळा
मऊशारपणा तू त्यांच्यासाठी उधळून लावतोस ....

शुक्रवार, ३० सप्टेंबर, २०११

जिंदगी तुम्हारा ही नाम हो गया!


जिंदगी से तो प्यार था ही!
हर पल एहसास था, जिंदगी है धरोहर,
होना मेरा, तुम्हारे लिये भरोसा इस कदर,
तभी तो, सम्हाले रखी सांस, हर चढ़ाई पर,
गिरने नहीं दिया खुद को, किसी उतराई पर.

अवसर मिले थे राह में, सोचा रुकूं कुछ पल,
था कुछ, जो खींचता मुझे, मै चलता रहा अटल.
विश्वास अडीग, तुम मुझपर करती रही,
दिशाहीनसा भटका भी, तो मुझे सहती रही.

जिंदगी से तो प्यार था ही,
तुमसे भी हो गया...

ठहराव सा अंतर में अब होता है प्रतीत,
किनारेपर मैं अचल, प्रवाह से झांकता अतीत,
बहने दो उसे, घुल जाने दो, सहज भावसे,
इन पलोंको को अब जीने दो पुरे चाव से,
तुम हो, मैं हूँ, हम है, अब प्रवाहसे थलग,
ये मेरा, ये तुम्हारा, न रहा कुछ अलग,
धरोहर नहीं, अब आजाद है जिंदगी,
ना धारा में रहेगी अब बंधी जिंदगी.

जिंदगी से तो प्यार था ही,
तुमसे भी हो गया...
जिंदगी तुम्हारा ही नाम हो गया!

रविवार, १८ सप्टेंबर, २०११

मित्रास वाढदिवसाच्या शुभेच्छा


डोक्यावर दिसू लागते टक्कल, त्याला सलाम,
सुटतेसे वाटते पोट, त्याला सलाम,

वाढत्या वयात येणाऱ्या शहाणपणाला सलाम,
करायच्या राहून गेलेल्या मूर्खपणाला सलाम,

अंगावर जाणून बुजून चढवलेल्या रंगीबेरंगी शर्टला सलाम
त्यामुळे मनात दरवळणाऱ्या हिरवळीला सलाम.

मनाला येणाऱ्या सैलपणाला सलाम.
आसपासच्या सौंदर्याचा वेध घेणाऱ्या डोळ्यांना सलाम.

तुमच्या वेडेपणाला आजवर खपवून घेणाऱ्या
प्रेमळ सहचारिणीला सलाम.

सलाम, सलाम, सलाम,
तुमच्या वाढदिवसाला तुम्हाला सलाम,
तुमच्या आमच्या मैत्रीला सलाम!

सोमवार, २९ ऑगस्ट, २०११

मित्र मेरे...

तुम नहीं हो फेस बुक पर मित्र मेरे ,

लेकिन यह जरुरी तो नहीं.

मात्र सोशल नेटवर्किंग का हिस्सा,

तुम न रहोगे मेरे लिये कभी!


तुम्हे स्टेटस बताने की मेरी आदत नहीं

जानते हो तुम,

तुम्हारे लाइक करने ना करनेसे पड़ता फर्क नहीं

यह मानते हो तुम.


उन पलोमें तुम थे साथ मेरे,

जब खुदसे भी रहता था मैं डरा डरा.

और तब भी, जब निखरता रहा खरा खरा..

जब बनता रहा, बिगड़ता रहा,

सुलगता रहा, और लड़ता रहा,

अपने होनेकी की वजह तलाशता रहा,

अपने खोनेके कारण समझता रहा...


खामोश रहता, पर सुनते थे तुम,

ना कहकर भी कितना कहते थे तुम!

अबतक चला है यह सिलसिला,

मगर ना किया तुमने गिला,

मिलते हो कम पर मिलते हो खूब,

मित्रता गहरी निभाते हो खूब...


मित्र मेरे,

तुम नहीं हो मेरे सोशल नेटवर्किंग का हिस्सा,

तुम हो मेरे जिंदगी का एक एहम किस्सा,

तुम्हे स्टेटस बताने की जरुरत नहीं

जानते हो तुम,

तुम्हारे लाइक करने ना करनेसे पड़ता फर्क नहीं

यह मानते हो तुम.

सोमवार, ४ जुलै, २०११

वय वाढते तसे



वय वाढते, तसे लहान होत रहावे
समजून उमजून.
निखळ आनंद मग लुटता येतो
संकोच सारा विसरून।

पावसात भिजत कागदी नाव
सोडता येते अलगद,
फुलपाखरा मागे धावता येते
काट्या कुट्यात धड पडत!

गवतात मनसोक्त लोळत
न्याहाळता येते आकाश,
स्वप्नाशी खेळता येते,
तरंगत सावकाश!



वय तर वाढणारच,
थोपवण नाही आपल्या हाती,
फुलपण जपू या त्याचे नको होऊ दे माती.