प्रवास

अनेक प्रवास केलेत
एकमेकाच्या संगतीने

भर दुपारी
तुडवत उष्ण वाळवंटे भारलेली मृगजळाने
अन्यमनस्क मनाने, चिर-तृषिता सारखे ...

कधी संध्याकाळी
हातात हात वगैरे गुंफून ओल्या वाळूवर
पाठ्य पुस्तकातले धडे गिरवल्या सारखे …

रात्री बेरात्री
वासनांच्या लाटेवर विरघळत, निथळत
सत्कृतदर्शनी मिठीत हरवल्या सारखे ...

उद्या पहाटे
निघुयात का नदी काठी, देवळाच्या दिशेने
असंग विरक्त धवल वगैरे मनाने, नव्या प्रवासाला?

- श्रीधर जहागिरदार
१३ मार्च २०१५

तो, ती आणि आकाश

लग्नाआधी दोघेही हातात हात घालून
मोकळ्या आकाशाखाली मुक्त हिंडायचे …

ती ह्याच्या डोळ्यांनी, तो  तिच्या  डोळ्यांनी 

एकच आकाश बघत रंगायचे …

मग दोघांनी ठरवलं

असच किती दिवस फिरायचं ?

वाट बघत बघत तासन तास झुरायचं ?

त्या पेक्षा रहाव, दोघांनी सोबत कायमच…

आकाश मोकळ दिलं सोडून

आणि घेतलं आपल्याला बांधून !

आता ते राहतात कायमचे

एका घरात … 

बघत बसतात 

आपल्या मनात उगवलेल्या
नव्याच भिंतीच्या खिडकीतून

आकाशाचा आपापला तुकडा !

- श्रीधर जहागिरदार

जाड़े की एक शाम

दिन ठंडा पड़ता जा रहा है ...
सूरज की किरणे बदन से
लिपटती है, लेकिन
खून खो चुका है
अपनी रफ़्तार . . .

पत्ते भी झरने शुरू हो गए है,
कब कौन सा बिखरेगा
मालूम नहीं ... शायद ...
लेकिन बिखरेगा जरूर
हर पत्ता ....

"बाग की उस बेंच पर वह
बूढ़ा नहीं दिखा कई दिन से ..."
तुमने सहज भाव से पूछा
एक शाम टहलते ।

"कही वो ......"

अन्दर, कही, कुछ
टूट रहा है ...
सुन सकता हूँ मै...
... सन्नाटा शोर मचाता ...

अच्छा लगा, तुमने
शाल ठीक से ओढ़ दी ...
ढाढस कर मैंने अपनी
चाल तेज कर दी ....



- श्रीधर जहागिरदार

साठोत्तरी

१.
चषक किती उंचावून केले,
हुर्र्रे हुर्र्रे ह्या जगण्याला,
कलंडलेली सुरई तिरकी
नुरली मदिरा ते भरण्याला ...

२.
उडलेल्या वा पिकल्या केसांना,
सुरईची उलगडली वळणे,
देशी किंवा परदेशी, असुदे
आकर्षक, आता कुठले चळणे...

३.
असु दे पेला हातामध्ये, मद्य बदल तू,
'नाद' असू दे, गाण्यामधले शब्द बदल तू,
सुरावटीला तू वेळेची, जाण असू दे ,
विझतानाही अंगाराची आण असू दे!

- श्रीधर जहागिरदार

तू दिलेस जीवन मला नवे

ह्या परि आणखी काय हवे, तू दिलेस जीवन मला नवे

होतो जेव्हा शब्द निरर्थक, नव काव्यातील छचोर मुक्तक

तूच लावूनी अन्वय माझा दिलास मजला अर्थ सवे

ह्या परि आणखी काय हवे, तू दिलेस जीवन मला नवे .... 

मिटमिटता मी न काजवा, कुठे अंतरी सूर्य असावा ,

जाणीव  ही माझ्यात असावी, सूर्यफूल तू म्हणून व्हावे

ह्या परि आणखी काय हवे, तू दिलेस जीवन मला नवे ....   

माझ्या जीवनी निव्वळ काटे, व्यथित मनाला जेव्हा वाटे,

सावरण्या ह्या न्युनातून मज, तू गुलाब होऊन मधुर हसावे,

ह्या परि आणखी काय हवे, तू दिलेस जीवन मला नवे ....   

दीप तगावा माझा म्हणूनी, जळशी साजणी वात होऊनी 

ह्या परि आणखी काय हवे, तू दिलेस जीवन मला नवे .... 

----------------------------------------श्रीधर जहागिरदार 

(1972)

तुझी आठवण ...

तुझी आठवण येते!

हे हळवेपण;

कळते, सलते, तरी ओघळते,

पानावरुनी अलगद दंव कण!

तुझी आठवण येते!

ही हतबलता;

छळते, गिळते, उरी गलबलते,

कातर वेळा मनात भरता!

तुझी आठवण येते!

हे आधारित जगणे;

रुतते, खुपते, मनात सलते, 

नजरेत आपुल्या मरणे!

तुझी आठवण येते!

ऋण जन्माचे;

जपते, फिटते, तरीही उरते

बंधन, भाव मनाचे!

तुझी आठवण येते!

स्निग्ध दिलासा

देते, भरते, रीत्या मनाते

विश्वास हवा हवासा!

 - श्रीधर जहागिरदार

१९ - ०४ - २०१२ 

   

आयुष्य सोसताना

रंगून फूल जाते काट्यास तोलताना,

गाणे फुलून येते आयुष्य सोसताना...

उद्वेग हा मनाचा, घनघोर शब्द होता

जपतेस शब्द ओला, नात्यास बांधताना ...

होता शिकस्त माझी देतेस तू दिलासा
आश्वस्त मृदूलतेला केसांत पेरताना...

हतबल हताशतेचा, भिड़ता मनास अर्थ

स्मरतेस प्रार्थनेला, सांज्योत लावताना ...

पेटून मत्सराने, नाती अबोल होता

मातीस साद देशी, तुळशीस पूजताना

जिंदगी तुम्हारा ही नाम हो गया!

जिंदगी से तो प्यार था ही!
हर पल एहसास था, जिंदगी है धरोहर,
होना मेरा, तुम्हारे लिये भरोसा इस कदर,
तभी तो, सम्हाले रखी सांस, हर चढ़ाई पर,
गिरने नहीं दिया खुद को, किसी उतराई पर.

अवसर मिले थे राह में, सोचा रुकूं कुछ पल,
था कुछ, जो खींचता मुझे, मै चलता रहा अटल.
विश्वास अडीग, तुम मुझपर करती रही,
दिशाहीनसा भटका भी, तो मुझे सहती रही.

जिंदगी से तो प्यार था ही,
तुमसे भी हो गया...

ठहराव सा अंतर में अब होता है प्रतीत,
किनारेपर मैं अचल, प्रवाह से झांकता अतीत,
बहने दो उसे, घुल जाने दो, सहज भावसे,
इन पलोंको को अब जीने दो पुरे चाव से,
तुम हो, मैं हूँ, हम है, अब प्रवाहसे थलग,
ये मेरा, ये तुम्हारा, न रहा कुछ अलग,
धरोहर नहीं, अब आजाद है जिंदगी,
ना धारा में रहेगी अब बंधी जिंदगी.

जिंदगी से तो प्यार था ही,
तुमसे भी हो गया...
जिंदगी तुम्हारा ही नाम हो गया!