कुठलीशी तिडीकच उठली …
बेमुर्वत बोललो, वागलो,
पहिल्यांदाच 'घेतल्या' नंतर
बेमुर्वत बोललो, वागलो,
पहिल्यांदाच 'घेतल्या' नंतर
अस्तित्वावर, अभिव्यक्तीवर
मधल्या काळात मिळवलेले
सारे पोतेऱ्याने पुसून काढून !
सारे पोतेऱ्याने पुसून काढून !
अन बसलो मग
कसनुसा होऊन,
आपलीच नख कुरतडत
आपल्याच दातांनी …।
जे मला अभिप्रेत नसते
ते वर्तनात उमटते
तेव्हाच मी पडतो काळा ठिक्कर
माझ्याच दर्पणात,
खंडीत होते माझेच सौदर्य
माझ्याच हातांनी … !
शोधतोय ती गर्दी मघाची
टाळ्या वाजवून मला चिथावणारी,
निघून गेलेली आता
दुसऱ्या तमाशाला
.
.
माझा तमाशा बनवून !
