रंग मुझ पर चढ़ गया

 हाथ में रंग कई लेकर चला,

जोश मे ...

"रंग दूंगा हर चेहरा जो हो

होश में ..."

शहर के हर गलीकी
खाक छानी ...

होशमे हो ऐसा मिला न

एक प्राणी ...

धर्म, पैसा, वासना, सत्ता

का मद ...

कोई नशा हर एक पर

था प्रगट...

हार कर पोछा पसीना
कपाल का

रंग मुझ पर चढ़ गया

इस काल का ...

दिवार पर टंगा अब एक नया साल है

दिवारसे फिर साल एक उतर गया ,

मुठ्ठीसे रेतसा एक साल फिसल गया ।

जो कुछ चुभा हो, उसे छोड़ देना,

उस राह को इस वर्ष नया मोड़ देना।

उस साल की खुशबू दिलमें लिये

नये वर्ष में है फिर चल दिये।

हर साल रफ़्तार है और बढ़ रही,

मत सोच, था क्या गलत, क्या सही।

सोच इस वर्षका , होगा कितना अलग

तू समझ उसे और, हो जा सजग।

दिवार पर टंगा अब एक नया साल है,

अंतरमें उछला, फिर उमंगी गुलाल है॥

उपरती

डोळा स्वप्न पाहु नये

पहाटेचा शाप साहू नये...

वळणावरती थांबू नये

चुकामुक मग सांगू नये...

स्मितात कुठल्या फसू नये,

होउन दिवाणे बसू नये...

वचनात फसव्या गुंतू नये,

आंसुत हळव्या खंतु नये...

मिठी कुणाशी जुळवु नये,

दिठी मोकळी हरवू नये ...

गीत

विरल्या कुठे माझ्या फुला त्या गंध चमेली शपथा

त्या चन्द्र-खुणा, त्या भाव-खुणा, त्या दंवात भिजल्या कथा।

फुलपांखरी गीत प्रीतीचे अधरावर फुलले,

उडून अचानक तव ओठांवर अलगद जाउन झुलले,

त्या गीताचे सूर विसरली बहर वनातुन जाता ....

विरल्या कुठे माझ्या फुला त्या गंध चमेली शपथा।

चन्द्र मोकळा दिठीत आला, मिठीत कुंतल रात,

स्पर्शामधुनी वीज थरकता, झाली गंध-गहन बरसात,

त्या गंधाचे दंश अनोखे आठवतो मी आता ...

विरल्या कुठे माझ्या फुला त्या गंध चमेली शपथा।

दिपावलीकी शुभकामनाये

दीये दीये में रखी जो बाती,
सारी रात ज्योत जगाती ,
स्नेह की धारा रिश्तोंकी
जीवनभर का साथ निभाती।
**************************
एक अदनासा सुर्ख पटाखा,
जलता, उड़ता, आकाश है छूता,
मनके अन्दर ऐसी प्रतिभा,
खिले, निखरे, तो जग है जीता।
***********************

गुंता

इथून ना वळणार, आता कधीच वाट,

ही रात्र लांबलेली, होणार ना पहाट।

दिगंतात पसरले, अथांग वाळवंट,

कसे पार व्हावे, हा हताशला ऊंट।

या हताशतेला, न आसवाचा निवारा,

दिनरात ठेवलेला डोळ्यांवरी पहारा।

आता कसे जगावे होउन मश्गुल

श्वास मोकळा देतो सदाच हूल।

मी न तोडलेली माझी जन्मनाळ

गुंतलो तयात हा एकमेव आळ।

नात्याविना जगण्यास काय अर्थ,

ना हे ना ते, साराच रे अनर्थ॥

मोकळा

उघड्या माळावर जन्म झाला तेव्हां
निळ्या स्वप्नांची छत्री धरली, ह्याच आकाशानं,
आगपेटीच्या जगाबहेर पडून,
मुक्त संचारलो ह्या नील छताच्या आधारान।
रांगत पाऊल धरु लागताच
इवल्या सशाला भेदरवल ह्याच्याच गडगडाटान,
रखरखीत निवडुंगावर
शिंपण केलं तेही  ह्याच्याच थयथयाटान।

मिट्ट काळोख्या रात्री
आशेच्या विजेऱ्या  पेटवल्या ह्या अंबराने   ,
आभाळा एवढ्या चुका देखील 
खाली घातल्या ह्या चांदणाच्या पदराने  ...

असीमित क्षितिजापर्यंत पसरलेल आकाश,
आकाश नव्हतं, विश्वास होता मनाचा,
कोसळेल कोसळेल म्हणुनही न कोसळेल अंबर
आधार होता पांगळ्याचा

उघड्या माळावार जन्मणाऱ्यांची 
ही होती नियती, 
आगपेटीबाहेर पडून जगणाऱ्यांना
ह्याचीच तेवढी शाश्वती।
पण.... पण ...
ज्ञानाची दिवटी कुणीतरी पाजळली,
सोनेरी कड विश्वासाची मग काजळली,
'हे आकाश, आकाश नाही आभास आहे'
नसलेल्या अस्तित्वाचा हा भास आहे ...
माझ्या आधाराचा, भरवशाचा हा ऱ्हास आहे।


येवढी फसवणूक ? एवढा धोका?
आता ....


आता आकाश फाटल तर मी
एक ठिगळही लावणार नाही !
(कारण नसलेल आकाश
कधी फाटणारही नाही!!)